หลังจากพบกับคุณ TD 2-3 เดือนที่ผ่านคุยกันถึงความอัตคัดของเด็กแถวบ้านคุณ TD ที่หนองกี่ บุรีรัมย์ เลยมีความคิดอยากเข้าไปมีส่วนร่วมทำอะไรเพื่อเด็กบ้าง เลยรวบรวมเงินจาก คุณพ่อ คุณแม่ พี่น้อง ได้มาก้อนหนึ่ง จัดหาชุดนักเรียน อุปกรณ์การศึกษา กับเงินอีกนิดหน่อยไปบริจาค อ้อ...เอารถกระป๋องที่ถอดชุดรับส่งแล้วมาต่อตรง เอาไปให้เด็กๆด้วย ออกเดินทางจากกรุงเทพ 0630 วันเสาร์ที่ 15 พฤศจิกายน 2546 ไปตามเส้นทาง กทม. สระบุรี โคราช บุรีรัมย์ เนื่องจากสมาชิกบางส่วนติดติวกระทันหัน เลยเหลือรถที่ตามกันไป 2 คัน โดยมีสมาชิกอีกคันได้ไปรอที่อิสานใต้อยู่ก่อนแล้ว

ระหว่างทางแวะพักรถที่ริมเขื่อนลำตะคลอง

ไม่ได้ไปนานเผลอนิดเดียวมีสวนสวยงามอยู่ริมเขื่อนแล้ว อากาศในวันนั้นดีมากค่ะ ไม่ร้อน

น้องๆสะกิดอยากจะบินกัน แต่ไม่ได้เดี๋ยวผิดเวลาคุณ TD และคณะคุณครูรอแย่เลย เดินทางต่อดีกว่า

จุดนัดพบโรงเรียนหนองกี่วิทยาคม น้องๆที่มาตกใจ ไหนบอกจะพามาบริจาคโรงเรียนกันดารไง ทำไมโรงเรียนนี้ใหญ่กว่าโรงเรียนสมัยเราเรียนอีก ไม่ใช่...นี่แค่จุดนัดพบกับรับของค่ะ บอกคุณ TD ว่า อยากจะบริจาคแบบ ไม่ต้องมากมารยาท ง่ายๆ ไม่ต้องเกณฑ์คน ไม่ต้องรบกวนเวลาพักผ่อนวันหยุดของนักเรียน เราอยากจะทำบุญไม่ได้อยากให้มีหน้าใหญ่กว่าเดิม คุณ กวาง ภรรยาคุณ TD เป็นธุระนัดตัวแทนคุณครูแต่ละโรงเรียนมารับของ ทั้งหมด 7 โรงเรียน

คุณครูแต่ละท่านได้เล่าถึงโครงการที่จะทำ รวมทั้งความขาดแคลนที่เกิดกับนักเรียน น่าสงสารมากค่ะ ของที่เราทิ้งๆ เช่นหนังสือหรือเสื้อผ้าเก่าๆ ดูช่างมีค่ากับเด็กมานัก ทั้งอุปกรณ์กีฬา ของเล่น ที่ดูธรรมดาสำหรับพวกเรากับกลายเป็นสิ่งมีค่าสำหรับเด็กที่นั่น ประทับใจในความเสียสละของคุณครู แนวความคิดในการพัฒนาเด็กภายใต้ภาวะอันขาดแคลน อาหารกลางวันที่เป็นภาระอันหนักหน่วง ในขณะที่งบประมาณที่ได้รับมีอย่างจำกัด ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ระหว่างโรงเรียน บางโรงเรียนเราให้ของไป คุณครูบอกมากไปจึงแบ่งปันให้กับโรงเรียนอื่นๆ อันนี้ซึ้งใจมากๆค่ะ ทางเราขอให้คุณครูมีกำลังใจสู้ต่อไปโอกาสหน้าคงต้องรบกวนเพื่อนสมาชิกช่วยกันคนละไม้คนละมือค่ะ

น้อง Set Up ดีๆนะ เดี๋ยว บินแล้วตกเสียชื่อ Speed พี่หมด

นี่ไง TD ตัวจริง น้อง ทำธรรม

น้องมายด์บอกพ่อบินเครื่องบินหนูเล่นว่าวไล่ชนเครื่องบินคุณพ่อดีกว่า

นึกว่าจะมีแต่เรือบรรทุกเครื่องบินนี่ รถบรรทุกเครื่องบินกะจะบินอย่างเดียวไม่ยอมเที่ยวเลยหรือไงคะ

ไหนๆ ก็มาแล้วคุณครู ชูชาติบอกไปดูโรงเรียนผมหน่อยนะครับ

หลังจากแวะชิม ขาหมูนางรอง อันลือชื่อ ข้างปั้ม ปตท. ตกบ่ายไปปราสาทพนมรุ้ง ครอบครัวคุณ TD ตามไปด้วยสวยงามมาก ไกด์เล่าเกร็ดตำนานได้สนุกมาก

น้องมัดหมี่ & น้องBeam ...เขาหละต้นตำนาน ที่มาของเครื่อง Beamer

คุณ kok2 คุณ Num ลาดกระบัง และน้องมายด์

คืนนั้นเราไปพักกันที่พนมรุ้งรีสอร์ท อยู่ตรงเชิงเขา คุณครู หลายท่านนำไก่ย่างหนองกี่อันเลื่องชื่อมาให้ลิ้มรส อร่อย นุ่ม แต่ไม่ยุ่ย สมคำร่ำลือจริงๆ ไม่เหมือนไก่ที่โฆษณาว่าอร่อยที่สุดในโลก สงสัยอร่อยตรงน้ำใจคุณครูนี่หละค่ะ อ้อคุณ เอ๋ บุรีรัมย์ตามมาสมทบ คุยกันจนดึก ดีใจจังลูกค้าเรากลายเป็นเพื่อนเราทุกคนเลย ลูกค้าท่านอื่นๆ เตรียมรับเก๋ด้วยจะไปถล่มล้มทับค่ะ

ตื่นเช้ามาอากาศสดชื่น ไม่หนาวอย่างที่ตั้งใจไว้ ก่อนมาเจ้าบ้านบอกหนาวมาก แต่พอเรามากลับอุ่นขึ้น สงสัยคณะเรา Hot จัด เก็บของขับย้อนกลับไปทางปราสาทพนมรุ้ง อ้อลืมแนะนำ ใช้เกียร์ Low นะคะ ทางขึ้นมันชันมาก เจ้า Land Cruiser มันหมดกำลังเอาดื้อดื้อ พอเปลี่ยนเกียร์ต่ำแล้ววิ่งฉลุยเลย ส่วนรถน้องที่ตามมาวิ่งกันเฉยเลย

สมาชิกถ่ายรูปกันเพลิน

ปราสาทที่นี่ก็สวยงามมาก มีอ่างเก็บน้ำ ที่เรียกว่า บารายขนาดใหญ่อยู่ข้างๆ ว่าจะเอาเครื่องบินมาบินเหนืออ่าง แต่ลมมีนแรงมากๆ อย่าเลย ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า เลยไปเล่นกันที่โรงเรียนข้างหน้าปราสาทเมืองต่ำ บินคนละเที่ยว สองเที่ยว กลับบ้านดีกว่าเดี๋ยวเย็น หิวข้าวแล้วด้วยค่ะ

ขากลับแวะทานข้าวที่ สวนเมืองพร เขื่อนลำตะคลอง ใครไม่เคย ลองไปนะคะ บรรยากาศดีอาหารอร่อยสุดๆ สเต๊กเนื้อนุ่ม เครื่องเคียงเป็น ข้าวเหนียวส้มตำ มีสวนดอกไม้ให้ชมด้วย ทางเข้าหายากหน่อยนะคะ

อิ่มแล้ว เตรียมตัวไปพบกับการบิน เหนือทุ่งทานตะวัน Beyond The Sunflower Field